• Happiness

  • Love

  • Memories

  • Spectrum

  • Eternal Symphony

  • Colors

Recent Articles

Sunday, April 22, 2018

"දුම්රිය පොළ"


මැයි මාසේ එක්තරා දවසක, මිලානෝ නගරෙට ග්‍රරීෂ්ම කාලෙ හරියටම පටන් ගන්න ඔන්න මෙන්න තිබුණු දවසක, අවුරුද්දෙ මුල්ම වතාවට සීත කබා අල්මාරි වලට දාලා වහලා සැහැල්ලු ඇඳුම් ඇඳගෙන එළියට බැහැලා වැඩට ගියපු මිනිස්සුන්ගෙන් පිරුණු "ලොරෙත්තෝ" දුම් රිය නැවතුම්පොළේ, ඒ තරම් කාර්යබහුල නැති, මගී ආසන බංකුවක එකම එක වයසක සිඤ්ඤෝරා කෙනෙක් විතරක් දුම් රියක් එනතුරු වාඩි වෙලා බලාගෙන හිටපු වේදිකාවක අපි එකිනෙකා වැළඳගත්තේ ඒ තරම් තද ග්‍රහනයක් නැතිව. වචන වලින් වත්, හැඟීම් වලින් වත්, අංග චලන වලින් වත් මොනයම්ම ආකාරයක හරි සන්නිවේදනයක් නැතුව ගත වුණු මිනිත්තු දෙකහමාරකට පස්සේ "සෙස්තෝ මාජ්ජෝ" දිශාවට ධාවනය වුණු මෙත්‍රො දුම්‍රියක වැසුනු දොරක වීදුරු කවුලුවකින් මා දෙස බලා හිඳපු ඇය, දුම් රිය වේදිකාවේ ඉතිරි වුණු මගේ මුහුණේ තිබුණු හැඟීම තේරුම් ගන්න බොහෝ උත්සාහ ගත්තත්, බොහෝ කාලයක් ගතවෙන තුරු කිසිවක් තේරුම් ගන්න බැරි වුණ බව, මට ලියන්න තව මාස ගණනාවක් ඇයට ගත වුණා. සැතපුම් දහස් ගණනකුත්, එක දිගට ගෙවුනු අළු පාට සීත සෘතු ගණනාවකිනුත් වෙන් වුණු අපි අතරේ ලිහිල් වැළඳ ගැනීමක උණුසුමේ මතකය අන්තිමටම එකතු වුණා.


ජූලි මාසේ එක්තරා ඉරිදාවක, හවස හතරට හික්කඩුවෙන් පිටත් වෙන දුම් රියේ, විශාල ගමන් මලු කර ගහගත්තු විදේශිකයන්ගෙන් පිරුණු දුම් රිය මැදිරියක ජනේලයකින් පිටත බලාගෙන මම අත වැනුවේ හැමදාමත් වගේ මාව ඇරලවන්න දුම් රිය පොළට අවිල්ල ඉඳපු අම්මා දිහා බලාගෙන. කොළ පාට හරහට ඉරි තියෙන සුදු පාට හැට්ටයකුත්, කළු පාට සායකුත් ඇඳලා ගිගී ෂූස් සේල් එකකින් ලාබෙට ගතපු සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙන, ඇගේ ඇස් වලින් හිනාවෙමින්, හැමදාම වගේ මාව නොපෙනී යනකන් ම ඇය මට අතවපු බව මට කල්පනා වුණේ ඊට දවස් දහයකට පස්සේ රෝහල් ඇඳක් උඩ, හැම අතට ම සවි කරපු යන්ත්‍ර ආධාරයෙන් හුස්ම ගනිමින් ඉඳපු අඩක් ප්‍රාණය නිරුද්ධ ඇගේ අතක් අල්ලාගෙන, ඇගේ රෝහල් ඇඳට ඉස්සරහින් තිබුණු සුදු බිත්තිය දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට. ජීවිත කාලයක් ම විඳපු ඇගේ හුරුපුරුදු උණුහුම ඒ මොහොතෙත් ඇගේ අතින් අල්ලාගෙන ඉඳපු මගේ අතේ ස්නායූ රුධිර නාළිකා හරහා ඇවිත් හදවතටම දැණුන බව මම පස්සේ කාලෙක දිනපොතක ලිව්වා. ජීවිතයකිනුත් මරණයකිනුත් වෙන්වුනු අම්මාත් මමත් අතරෙ අවසාන වතාවට දැණුනු ඇගේ ස්පර්ශයේ උණුසුම අපේ අවසාන මතකය විදියට එකතු වුණා.


දෙසැම්බර් මාසේ සීතලම අඳුරු දවසක, බර්ලින් නගරේ "ඔස්ට් බානොෆ්" දුම් රිය වේදිකාවේ බංකුවක වාඩි වෙලා, එහාට මෙහාට යන දුම් රිය දිහා මම බලාගෙන හිටියේ කිසිම අරමුණක් නැතුව. කලු පාට සීත කබා ඇඳගෙන දුම් රිය වේදිකාවේ එහාට මෙහාට ගියපු මිනිස්සු අතරේ වත්, දුම් රිය ජනේල වලින් එළිය බලාගෙන ගියපු මිනිස්සු අතරේ වත් මම දකින්න බලාපොරොත්තු වුණ කිසිම මුහුණක් දැකගන්න මට පුලුවන් වුණේ නැහැ.  ආගන්තුක මිනිස්සු අතරේ තමන්ට නැති වුණ, තමන්ට ම හොයාගන්න බැරි වෙලා තියෙන, තමන් ව හොයන්න උත්සාහ කරන එක තේරුමක් නැති වැඩක් කියන එක මට ම තේරුම් කරගන්න, දුම්කොළ සුවඳ තැවරුන මගේ අත් එකිනෙකට පිරිමදිමින් උණුසුම් වෙන්න උත්සාහ කරන අතරේ මම උත්සාහ කරා.

Friday, December 15, 2017

මට අහිමි මම

Image result for narrow streets of madrid

"මම" කියන්නේ වර්තමානයක් වත්, අනාගතයක් වත් නැති අතීතයක් විතරක් තියෙන නොස්ටැල්ජියානු ජීවියෙක් බව තේරුම් ගන්න මට බොහොම කාලයක් වැය කරන්න සිද්ධ වුණා. බාහිරට පෙනෙන මම සහ ඇතුලාන්තයෙ ඉන්න මම විභේදනය වෙලා ජීවිතේ එක්තරා තැනක ඇතුලාන්තයේ ඉන්න මම නවත්තලා, බාහිර මම ජීවිතෙත් එක්ක ඉස්සරහාට ගිහිල්ලා තිබුණා. අඳුරු පාට සීත කබා අස්සේ හැංගිලා, දුම් උරමින්, තොරතෝංචියක් නැතුව කතා කරමින් මැඩ්‍රිඩ් නගරෙ පටු වීදි දීගේ ඇවිදගෙන යන මිනිස්සු අතරේ අතරමං වෙනකන් ම මම හෙව්වේ ඒ මගේ ඇතුලෙ තවදුරටත් නැති මම.

Image result for couple in madrid
කොණ්ඩෙ කැරලි ගැහුනු කෙල්ලෙක් අතින් එල්ලා ගෙන, එකිනෙකාට තුරුලු වෙලා හිනා වෙමින් පාරේ ඇවිදගෙන ගියපු ලතින් අමෙරිකානු සම්භවයක් සහිත තරුණයා ළඟත්, "කල්ලෙ මයෝර්" වීදියත්, "කල්ලෙ දෙල් රියෝ" වීදියත් එකිනෙකට මුණගැහෙන තැන පාරෙ අයිනේ ක්ලැසිකල් ගිතාරුවකින් ෆ්ලැමෙන්කෝ නාද රටා වදනය කරපු වීදි ගිටාර් වාදකයා ළඟත්,  "ප්ලාසා මයොර්" චතුරස්‍රෙ පැත්තක ඉඳගෙන අශ්වයෙක් පිට නැගලා බොහොම තේජවන්ත විදියට ඉන්න "තුන්වෙනි ෆිලිපේ රජ්ජුරුවන්ගේ" ප්‍රතිමාව කැන්වස් රෙද්දක් උඩ කලු පාට පැන්සලකින් අඳිමින් උන්නු වීදි සිත්තරා ළඟත් මම හෙව්වේ, බොහොම ඉස්සර කාලෙක ජීවත් වුණු, හැමදෙයක් ම දිහා අමුතුවට බලපු, අසීමාන්තිකව ආදරය කරපු, මිනිස්සු අතරේ ජීවත් වුණු මම.

Image result for madrid

පහළොස්වෙනි, දහසය වෙනි සියවස් වල ලෝකෙන් බාගෙක අගනුවර වෙච්ච, ලෝකෙ ඈත ඉම් හොයාගෙන ගියපු නිර්භීත නාවිකයන්ගෙන්, ගවේශකයන්ගෙන් සහ කොළනි වල යටත්වැසියන්ගෙන් පිරිලා තිබුණු, ඊට පස්සේ කාලෙක ආර්ථික පරිහාණියට ලක් වෙලා එක්දාස් නවසිය තිස් ගණන් වල දරුණු සිවිල් යුද්ධෙකින් නගරෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් බිමට සමතලා වුණු, ඊට පස්සේ මහා දරුණු ආඤාදායක "ෆ්‍රන්චිස්කෝ ෆ්‍රන්කෝ" යටතේ අවුරුදු හතලිහක පීඩාකාරී පාලනයකින් හෙම්බත් වුණු මැඩ්‍රිඩ් නගරෙත්, මගේ ජීවිතයත් අතරෙ එක්තරා සමානකමක් මම දැක්කේ "ප්ලසා දි රමලෙස්" චතුරස්‍රෙ එළිමහන් කෝපි හලක ඉඳන් දුම් දමන කපුචිනෝ කොප්පයක් බොන අතරෙදි.

Monday, March 13, 2017

"ඇගේ පෙම්වතා"



එයා මට කියපු හැම කතාවක ම හිටියේ, පිළිවෙළට ඇඳපු, බොහොම වැදගත් විදියට භාෂාව හසුරවපු, එයාගෙ වචන වලින් ම කියනවා නම් හරිම "නයිස්" පෙම්වතෙක්. කෝපි හලක මුල්ලක තියෙන මේසෙක දෙකෙළවරේ පුටු දෙකක වාඩි වෙලා, උඩට ලස්සන සුදු පාට පෙණ තියෙන, දුම් දමනකපුචිනෝ කෝප්ප දෙකක් විතරක් අපි අතරේ තියාගෙන ගත කරපු හැම හවසක ම, මම උත්සාහ කරේ ඇය කියපු කතා වල හිටිය පෙම්වතාගේ රූපයක් මනසින් ගොඩනගා ගන්න උත්සාහ කරපු එක. ඒත් ඇගේ කතාව ඉවර වෙලා, කපුචිනෝ කෝප්පෙ පෙණ විතරක් යන්තම් පතුළේ ඉතිරි වෙනකන් ම මට සාර්ථක රූපයක් ගොඩනගා ගන්න කවදාවත් පුළුවන් වුණේ නැහැ.

ඇය මුලින් ම කැමති වෙන්න ඇත්තේ, ඔහුගේ නිර්මාණාත්මක කථන හැකියාවට වෙන්න ඇති කියන එක මගේ හිතට ඇතුළු වුණේ, ඇය මට කියු එක කථාවක නිර්මාණාත්මක කතා තරඟයක් තිබුණු නිසා. ඒ තරඟෙ දි ඔහුගේ කළ කතාව මගේ ඉස්සරහ රඟ දක්වලා පෙන්වන්න ඈට තිබුණු උනන්දුවත්, ඒ කතාවේ උපමා, රූපක ඉඳන් අකුරක් නෑර ඇගේ මතකයේ තිබීමත්, ඒ මොහොතේ දී ඇගේ ඇස් වල තිබුණු දීප්තියත් නිහඬව මට කිව්වේ ඊටත් වඩා ලොකු කතාවක්. ඇගේ කතා අහගෙන ඉන්න මමත්, ඈ ඉදිරිපිට බොහොම ලස්සන කතා කියපු ඇගේ පෙම්වතාත් අයිති වෙන්නෙ වෙනම ලෝක දෙකකට ද, එහෙමත් නැත්නම් එකම ලෝකෙ දෙකෙලවරකට ද කියන දේ මට තවමත් හිතා ගන්න බැරි දෙයක්. 


එක සීනි හැන්දක් දාපු කපුචිනෝ කොප්පෙන් පිට වෙන දුම ටිකෙන් ටික අඩු වෙලා, කෝපි සීතල වෙනකන්, ඇගේ කැරලි ගැහුණු කොණ්ඩෙ දිහා බලාගෙන, ඇගේ කතා වලට ඇහුම් කන් දීම හැර වෙන කිසිම දෙයක් කරන්න මට කවදාවත් ඕන වුණේ නැහැ. මගේ උරහිස ළඟට වෙනකන් වැවුනු කොණ්ඩ‍යත්, හැමදාම ඇඳපු කලු පාට මෙටල් රොක් කොලර් ලස් ටී ශර්ටුත්, ඉතාලි උරුවකින් යුත් ඉoග්‍රීසි භාෂාවත් එක්ක මට කවදාවත් ඈට කතා කියන්න පුලුවන් වෙන්නෙ නෑ කියන දේ මගේ හිතේ කොනක හැම වෙලේම තිබුණා. මගේ යුරෝපිය බොහීමියානු ජීවිතයේ යම් යම් කොටස් කතන්දර බවට හරවලා ඇයට කියන්න ඕන බව හිතුනත් මම දක්ෂ වුණේ ඒ කතා මනසින් ගොඩනගන්න මිසක් ඇය ඉදිරිපිට කියන්න නොවෙයි. 


ආයෙමත් කිසිම දවසක වෙන කෙනෙකුට ආදරය කරන්න ඉඩක් නැති තරමට ඔහු ඇගේ ආත්මයට ඇතුළ් වෙලා ඉන්න බව ඈ මට කිව්වේ, ඔහු තමන්ගේ කතා අහන්න වෙනත් අසන්නියක් හොයාගෙන සති කීපෙකෙට පස්සේ කඳුළු පුරවගත්ත ඇස් වලින්. වචන වලින් කතා කරන භාෂාවල් ගැන මගේ තිබුණු විශ්වාසය බිඳිලා ගිහිල්ලා ඒ වෙනකොට බොහොම ලොකු කාලයක් ගත වෙලා තිබුණත්, ඒක ඇයට තේරුම් කරන විදියක් මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඒක නිසා මට කරන්න පුලුවන් වුණේ වෙනදා පෙම්වතා ගෙ කතා මට කියද්දි දිලිසුණ ඇගේ ඇසුත්, මෙදා ඒ කතා නැතුව ගොළු වුණ ඇගේ ඇසුත් අතරෙ වෙනස ගැන හිතන්න විතරයි. 

Monday, October 17, 2016

ලැවැන්ඩර්


ඇමරිකානු ජාතික චිත්‍රශිල්පියෙක් වෙච්ච, "ජැක්සන් පොලොක්"ගේ, "අoක එක, 1950 (ලැවැන්ඩර් මීදුම)" කියන චිත්‍රය ගැන මට දැනගන්න ලැබුනේ මීට අවුරුදු කිහිපෙකට කලින්. "වියුක්ති සoකල්ප ප්‍රකාශනවාදයේ" පුරෝගාමියෙකු වෙච්ච ජැක්සන් පොලොක්, කැන්වස් රෙද්දක් උඩට තීන්ත බින්දු සිය දහස් ගණනක් විසුරවලා (ඩ්‍රිපින් ටෙක්නික්) නිර්මාණය කරපු ඒ චිත්‍රයට මම ආසා කරන්න ගත්තේ ඒකෙන් කියවෙන අන්තර්ගත අදහස් ගැන කිසිම අදහසක් නැතුවයි. සිය දහස් ගණනක් තීන්ත බින්දු එකිනකට එකක් යා කරලා තමන්ට ඕනම කරන රූපයක් හදාගන්න පුලුවන් කියන සිතුවිල්ල හිතට ආවත්, චිත්‍රයට "ලැවැන්ඩර් මීදුම" කියන නම ගැලපෙන විදිය ගැන නම් කිසිම දෙයක් මට හිතාගන්න පුලුවන් වුනේ නැහැ. 



"ලැවැන්ඩර්" කියන්නේ දම් පාට, එක පොකුර්ට පිපෙන පුන්චි මල් වර්ගයක් බවත්, ඒ මල් වල මිනිස්සුන්ගෙ හැඟීම් අවුස්සන්න පුලුවන් මහා අමුතු සුවඳක් තියෙන බවත් මම දැනගත්තේ ඊට ටික කාලෙකට පස්සේ, ඉතාලියේ ෆිරෙන්සේ නගරෙ පටු වීදියක එළිමහනේ ඉඳගෙන "අමාලියා" එක්ක කෝපි බීපු හවසක. සර්දිනියා දූපතේ ඉපදිච්ච ඉතාලි කෙල්ලෙක් වෙච්ච අමාලියා, එයාගෙ කැමති ම තොල් සායම් වර්ණය "ලැවැන්ඩර්" බවත්, හැමදාම එයාගෙ නාන බේසමට ලැවැන්ඩර් තෙල් බින්දු කිහිපයක් එකතු කරන බවත් කිව්වේ ලැවැන්ඩර් ගැන මම කිසිම දෙයක් නොදැන හිටපු එක ගැන පුදුම වෙමින්. මමත් ලැවැන්ඩර් තෙල් එකක් අරගෙන නාන බේසමට බින්දු කිහිපයක් දාන්න ඕන කියලා හිතුවත් ඒක ගන්න සල්ලි හොයාගන්න මට මාස කිහිපයක් ගත කරන්න වුනා. මීට අවුරුදු දෙදාහකට කලින් රෝමාන්කාරයොන්ගෙ කාලෙ, ලැවැන්ඩර් මල් පවුමක මිල සාමාන්‍ය සේවකයෙක්ගෙ මාසෙක පඩියට සමානයි කියලා ඒ වෙනකොට "නැෂනල් ජෝග්‍රැෆික්" සඟරාවෙ කොහේදෝ තිබිලා කියවලා තිබුණු නිසා ඒ ගැන මට ඇති වුනේ දුකක් නෙවෙයි, පුදුමයක් විතරයි. 



ලැවැන්ඩර් සුවඳට කොච්චර ආසා කරත්, ලැවැන්ඩර් මලක් ඇත්තටම දැකලා සුවඳ බලලා නැති එක ගොඩාක් ලොකු හිඩැසක් කියලා මට දැනුනේ ලෝකෙ ප්‍රසිද්දම ලැවැන්ඩර් මල් යාය තියෙන ප්‍රoශයේ "ප්‍රොවෙන්ස්" පළාත ගැන ලිපියක් සoචාරක කොළමක කියෙව්වාට පස්සේ.  ඒ හිඩැස පුරවාගන්න, ප්‍රoශයේ Aix-en-Provence පළාත ලැවැන්ඩර් මල් වලින් වැහිලා ගියපු එක්තරා ජූලි මාසෙක, අනන්තයට යනකන්ම දම් පාට ලැවැන්ඩර් මල් වලින් වැහිලා තිබ්බ මල් යායක් මැද්දෙන්, බයිසිකලයක් පැදගෙන, තැනින් තැන නවත්තලා, මල් වල සුවඳ බල බලා සති අන්තයක් ම ගත කරන්න මට සිද්ද වුණා. ඒ ළඟ ම තිබ්බ Sault ගමේ හැම අගෝස්තු මාසෙකම පැවැත්වෙන "ලැවැන්ඩර් උත්සවේට" යන්න ඕනා කියලා එදා මම හිතේ කොනක ලියාගත්තත් තාම ඒක කරගන්න මට පුලුවන් වුනේ නැහැ. 



එයා පාවිච්චි කරන්නෙත් ලැවැන්ඩර් පර්ෆියුම් එකක් නේද කියලා මම එයාගෙන් ඇහුවේ එක වචනයක් වත් කතා නොකර එයා දිහා පැය දෙකක් බලාගෙන හිටියාට පස්සේ. එයාත් එක්ක ලැවැන්ඩර් ඔයිල් බින්දු කිහිපයක් දාපු උණුවතුර බේසමක බැහැලා ඉන්නත්, එයාගෙ කැරලි කොණ්ඩෙ ලැවැන්ඩර් මල් පොකුරක් ගහලා Aix-en-Provence මල් යායේ ඈතට, ඈතට ඇවිදගෙන යන්නත් ආසාවක් ඇති වුනේ ඒත් එක්කම ද, නැත්නම් ඊට තත්පර කිහිපෙකට කලින් ද කියලා මට හරියටම මතක නැහැ. කවදා හරි දවසක, අපි දෙන්නා ලෝකෙ කෙලවරවල් දෙකක හිටියාත් ලැවැන්ඩර් සුවඳ දිගේ ඇවිදගෙන ආවොත් එයාව හොයාගන්න පුලුවන් බව එයාගෙ ඇස් ඒ වෙලාවෙ මට කිව්වා. 

Monday, September 26, 2016

කොණ්ඩා කැරලි


තාත්තාට තිබ්බෙ ලස්සන කැරලි ගැහිච්ච කොන්ඩයක් කියලා මම දැන ගත්තේ අම්මා කියපු කතා වලිනුයි, ෆොටෝ වලිනුයි විතරයි. මුහුණ පුරාම රැවුලක් වවාගත්තු, කැරලි කොණ්ඩයක් තියෙන මනුස්සයෙක් ගලක් උඩ වාඩි වෙලා, මාස පහක හයක බබෙක් වඩාගෙන ඉන්න ෆොටෝ එකක් දිහා, හැම හවසකම ම වගේ බලාගෙන ඉන්න මම පුරුදු වෙලා හිටියා. මොකක් දෝ කියන්න දන්නෙ නැති හේතුවකට ඒ කැරලි කොණ්ඩෙයි, මම යි අතරේ මහ අරුම පුදුම බැඳීමක් ඇති වෙන්න ඇත්තෙ අන්න ඒ එක්තරා හවසක කියලායි මට හිතෙන්නෙ. කවදා හරි දවසක තාත්තා හම්බ වෙලා කොණ්ඩෙ අල්ලලා බලන්න ඕන කියන සිතුවිල්ල මගේ හිතේ කොහේ හරි අස්සක කාලයක් තිස්සේ තිබුණා. ඒත් අවුරුදු ගාණකට පස්සේ තාත්තා ව ඇත්තටම මුණගැහෙන කොට එයාට කැරලි කොණ්ඩයක් තිබ්බේ නැහැ. අපිව වෙන්කරපු අවුරුදු ගාණක කාලයට, තාත්තාගෙ කොණ්ඩ කැරලි දිගහරින්නත්, කලු පාට, අළු පාටට හරවන්නත් පුලුවන් වෙලා තිබුණා



උතුරු ඉතාලියේ, මිලානෝවේ, "රිස්තොරන්තේ දි රොමෝලෝ" කෝපි හලට හැම සවසකම නොවරදවා ම ආපු එක සිඤ්ඤෝරා කෙනෙක් හිටියා. එයා හැමදාම ඇවිල්ලා වාඩි වෙන්නෙ වීදුරු ජනේලයක් ළඟ තිබුණු එක මේසෙක. එතන වාඩි වෙලා එදා දවසෙ "කොරේරෙ දෙල්ලා සේරා" පත්තරේ කියවන ගමන් දුම් දාන "කපුචිනෝ" එකක් බොන එක එයාගෙ දවසෙ අනිවාර්ය අoගයක් වෙලා තිබුණා. වයස අවුරුදු හතලිහක් විතර වුණු, තරමක් සිහින් සිරුරක් එක්ක, මුහුණට වඩා ගොඩාක් විශාල කැරලි කොණ්ඩයක් තිබුණු එයා දිහා හැමදාම මo බැලුවෙ හොරාට හොරාට, කෝපි හලේ පොළොව පිහිදන ගමන්. ඒ සිඤ්ඤෝරාගෙ නිදහසට බාධාවක් වෙයි කියන බයෙන් ද, එහෙමත් නැත්නම් "කාප්පො" ගෙන් හරියට වැඩ කරන්නෙ නෑ කියල බැනුම් අහන්න වෙයි කියන බයෙන් ද කියලා මට හරියට හිතාගන්න අමාරුයි. හැමදාම හවස පහේ ඉඳන් මම මග බලාගෙන හිටියෙ එයාගෙ කැරලි කොණ්ඩෙ කදින්න. ඒත් එක ම එක දවසක් වත් එයත් එක්ක වචනයක් වත් කතා කරන්න, අඩුම ගානේ "බොනසේරා!" කියලා ආචාර කරන්නවත් මට හිතුනේ නැහැ. මට ඕන වුනේ ඈතින් ඉඳලා ඒ කොණ්ඩෙ දිහා බලන් ඉන්න විතරමයි. 



කොණ්ඩ කැරලි ඈතට කොච්චර ලස්සනට පෙනුනත්, අපිව පිස්සු වැට්ටුවත්, ඇත්තට ම ඒවා අතින් ඇල්ලුවා ම කැරලි දිග හැරෙන බව මම දැනගත්තෙ, "නීනා" එක්ක බර්ලින් නගරෙ, "ස්ටග්" වතුරමල ළඟ බිම හාන්සිවෙලා, හවානා සුරුට්ටු දුමෙන් පෙනහලු පුරවගෙන, එයාගෙ ලස්සන කලු කැරලි කොණ්ඩෙ අල්ලපු වෙලාවෙ. කිසිම වචනයක් කතා නොකර, සුරුට්ටු පත්තු කරගන්න විතරක් ඉරියව් වෙනස් කරමින්, එයාගෙ කොණ්ඩ කැරලි අල්ලන ගමන්, වතුරමලේ හතර අතට විසිවෙන වතුර දිහා බලාගෙන මම උත්සාහ කරේ නීනාගෙ තද කලු දිග කොලොම්බියානු කැරලි කොණ්ඩෙයි, මිලානෝවේ නම නොදන්නා සිඤ්ඤෝරාගේ තද දුඹුරු, තරමක් දිග, ඉතාලි කැරලි කොණ්ඩෙයි, පොඩි කාලේ ෆොටෝ එකෙන් දැකපු තාත්තාගේ ලාoකික කෙටි කොණ්ඩෙයි එකකට එකක් සසඳන එක. මම එයාගෙ කොණ්ඩෙ මම දකින විශේෂත්වෙ මොකක් ද කියන එක මොනයම්ම විදියකට වත් එයාට හිතාගන්න බැරි බව නීනා මට කිව්වේ සීත සෘතුවෙ අග ඉඳපු මුලු බර්ලින් නගරෙ ම බ්ලැන්කට් අස්සෙ ගුලි වෙලා හිටපු එක්තරා උදෑසනක මගේ ඇස් දිහා බලාගෙන. ඊට හරියටම සතියකට පස්සෙ අපි දෙන්නා අහස්යාත්‍රා දෙකකට නැගලා ලෝකෙ කෙලවරවල් දෙකකට පියාඹලා ගියේ වසන්ත කාලෙට බර්ලින් නගරෙ පිපෙන මල්වල රේණු සුළඟට ගසාගෙන ඇවිල්ලා නීනාගෙ කොණ්ඩෙ ඇලෙයි කියන බය නිසා. 



මගේ කොණ්ඩෙ ගොඩාක් කැරලිත් නැති, ඒත් කෙලිනුත් නැති අතරමැදි එකක් වුනේ අම්මාට කෙලින් කොණ්ඩෙකුයි, තාත්තාට කැරලි කොණ්ඩෙකුයි තිබ්බ නිසා වෙන්න ඇති කියලා මට හිතුනේ විශ්ව විද්යාලෙ එක්තරා රැස්වීමක පිටිපස්සෙ පේලියක ඉඳලා රැස්වීමෙ හිටපු කොණ්ඩෙ කැරලි තියෙන නමක් දන්නෙ නැති ගැහැණු ළමයෙක් දිහා බලාගෙන ඉන්න කොට. එයාගෙ උඩට බැඳලා තිබ්බ කැරලි කොණ්ඩෙ එක සිය එක් වෙනි පාරටත් හිතින් ලෙහලා බලලා, මo මගේ හිතට කියලා දෙන්න උත්සහ කරේ එක ම එක දෙයයි, "කොණ්ඩ කැරලි කියන්නෙ ඈතින් ඉඳන් බලලා සතුටු වෙන්න ඕන දෙයක්."

Categories